Boliviafararen

Det er blant anna barneheimen i Oruro som ligg 3.800 meter over havet som har fanga hjarte til Kjersti, men allereie som åtteåring vart trongen til å helpe andre sett i gong. Då skulle dei sende hjelpepakke til Europa, og Kjersti vart oppteken av kva ho kunne gje av leiker, klede og skrive­saker. Seinare, så snart Kjersti begynte å tene pengar sjølv, fekk ho sitt fyste fadderbarn. At menigheita Elim heime i Høydalsmo støtta Oruromisjonen, som driv med barneheim arbeid i Bolivia, gjorde at Kjersti etterkvart vart peila inn på nettopp Bolivia.

Måtte lære seg spansk.

I 2005 valde Kjersti å gå på Skjærgårdsheimen DTS (Disippeltreningskule gjennom Ungdom i oppdrag). Berre eit problem. DTS` en var ferdig i mars, så kva skulle ho då gjere fram til sommaren?
– Sidan eg hadde fått litt hjarte for arbeidet i Bolivia, så tenkte eg at det å jobbe tre månader på ein barneheim hadde vore givande. Ein draum som kunne gå i oppfylling fortel Kjersti som då tok kontakt med Oruromisjonen. For å forsikre seg om at Kjersti var seriøst sa dei at ho måtte lære seg spansk. Dei hadde nemleg hatt problem med frivillige som hadde brukt opphaldet til noko anna enn å vere der for barna. Kjersti sa då at ho skulle ti veker til Honduras gjennom DTS, så då var det greitt.

Trudde dei var meir opne.

Heile fem gonger sidan 2006 har Kjersti teke turen til landet som er plassert midt mellom fem sentrale land i Sør-Amerika, deriblant Chile og Brasil. Fyste gongen vart heilt annleis enn Kjersti hadde førestilt seg.
– Eg reiste ut og trudde eg skulle hjelpe å gje, men eg merka etter ei periode at eg følte meir behov for å få hjelp sjølv enn å hjelpe, minnast Kjersti, som hadde trudd Aymara-indianarane var meir opne.  Ho var einaste nordmann der og synst det var vanskeleg å bli kjend med folket, også delvis på grunn av språket.
– Ein seier at det tek lang tid å kome inn på  ein Aymara-indianar, men når du fyst har klart det, så har du ein ven for livet. Sånn sett er dei like på oss nordmenn, seier Kjersti.

Ikkje hjelpetrengande objekt.

Trass ein del heimlengsel, opplevde Kjersti at gjennom den smerta klarte ho likevel å sjå Gud. Kjersti beskriv det som at Gud held ho oppe, og fortel at på dei tre månadane så lærte ho og fekk meir enn det ho gav.
– Dei banda som vart knytte mellom meg og menneska eg møtte, for det var jo menneske eg trefte, ikkje hjelpetrengande objekt, poengterar Kjersti og held fram: – Det er menneske som har sete merke i mitt liv,  og som eg i dag ser på som søsken i trua og verkeleg gode vener. Kjersti forklarar at grunnen til at dei treng hjelp er fordi dei er fødd i omstendigheitar som er veldig fjernt frå vår materialistiske velstand, og at det utan tvil er behov for både andeleg og materialistisk hjelp.

Gav stafettpinnen vidare.

Det var Berit og Torstein Tørre som starta Oruromisjonen. Dei drog fyst til jungelen i Bolivia i 1968 før dei fekk kall til høgfjella på midten av 80- talet. Etterkvart såg dei at det også var behov i fjellbygdene. Det var eit stort andeleg mørke der med mykje gamle religionar blanda med misforstått katolisisme. Men evangeliet har verkeleg gjort store underverk der, kan Kjersti fortelje, og legg til at misjonen har vakse slik at det no er tre stiftelsar og fire barneheimar.
– Det unike med barneheimen eg var på, er at styrarane fungerar som foreldre til rundt 15 barn. Den innsatsen og livsgjerninga som det paret har gjort, har sett spor i meg. Etter at Torstein døde, drog Berit heim og gav stafettpinnen vidare til lokale. Det trur Kjersti er noko av det viktigaste med misjon, at dei kan misjonere seg sjølve. Dette gjer at dei kan nå ut til sitt eige folk på ein betre og meir effektiv måte, meiner Kjersti.

Som å reise 200 år tilbake.

Kjersti, som no er nestleiar  og tolk i den delen som vert kalla Bolivia­hjelpa, har til daglege ansvar for barneheimen på 160 barn i fjellbygda Uritaca. Omtrent annakvar veke ringer Kjersti Lucy, styraren på barneheimen, og gjev så beskjed til Rune Einarborg, leiar for Boliviahjelpa, dersom det er noko som trengst. Som femte kviting besøkte Kjersti Uritaca for fyste gong i 2006.
– Eg fekk kultursjokk, for det var som å reise 200 år tilbake i tid, seier Kjersti og forklarar at fjellbygda låg grisgrendt til med små murhus med stråtak på der dei framleis laga mat på bål. Ho synst det vart akkurat som i serien «Der ingen skulle tru at nokon kunne bu», berre at folka i Uritaca  er veldig fattige, i tillegg til at det er mange foreldrelause ungar på grunn av  stammekrigar inne i fjellet.

Frå fjellet til byen.

Å, det må du få med, seier Kjersti og lyser opp. Siste nytt frå Uritaca er at 25 ungar frå barneheimen fekk si største oppleving då dei fekk reise ut av fjellet og inn i forstaden til Oruro på ein bibelskule. To veke med bibelundervisning, fellesskap, fotball og rundtur i byen skal ha vore veldig vellykka ettersom mange av barna bur veldig isolert fortel Kjersti. Via bekjente kom seks barn frå den gamle fiendestamma til Uritaca også til byen. Barna var fyst skeptiske, men møte rundt Guds ord skapa fred mellom gamle fiendskap band og skal ha enda i suksess. Om Kjersti kjem til å vere engasjert i dette arbeidet resten av livet veit ho ikkje.
– Vi får sjå kor Gud leiar vegen vidare. Det er eit engasjement eg kjem til å fortsette med så lenge eg har ei oppgåve der å gjere, seier Kjersti og påpeiker at det viktigaste ikkje alltid er kva ein gjer, men at ein gjer noko og at ein har eit hjarte for det.